สวัสดีครับ...
ก่อนอื่น ต้องออกตัวก่อนเลยว่า ผมยังใหม่... ใหม่มากในวงการเขียนบทความ
รู้จักบล็อกมาก็เป็นสิบปีแล้ว ยูสเซอร์นี้ก็สมัครไว้ตั้งแต่เมื่อ หกปีที่แล้ว ใช่ครับคุณอ่านไม่ผิดหรอก
ผมสมัครทิ้งไว้เมื่อหกปีที่แล้ว แล้วก็ไม่ได้แยแส สนใจอะไรมันอีกเลย...
ความรู้เรื่องการเขียนบล็อกแทบจะเป็นศูนย์ HTML คืออะไร? ผมไม่รู้จัก ศัพท์เฉพาะก็ไม่รู้จัก
ผมเพิ่งจะสังเกตุเห็นว่า บทความแต่ละอันนี่ เขาเรียกว่าเอนทรีเมื่อกี๊นี่เอง
ตอนที่กำลังพิมพ์อยู่นี่ ผมยังรู้สึกโล่งอกหน่อยๆ ที่มันไม่ค่อยจะซับซ้อนอะไร อย่างน้อยมันก็มีช่องให้พิมพ์เหมือน MS Word ล่ะวะ
แล้วทำไมถึงสนใจจะมาเขียนบล็อกตอนนี้?
นั่นสิ ทำไมกันนะ? จริงๆแล้วตัวผมเองก็ยังไม่รู้ตัวเองเลย ว่าทำไมถึงมาสนใจเขียนบล็อกตอนนี้
มันเป็นแค่ความอยาก อยากจะทำ อยากจะเขียนขึ้นมาเฉยๆ แล้วก็ลุกขึ้นมาทำตามความอยากนั้น เท่านั้นเอง
แต่ถ้าจะลองมองหาสาเหตุจริงๆล่ะก็ น่าจะเป็นเพราะความฟุ้งซ่าน ทั้งเรื่องส่วนตัว เรื่องงานที่ไม่ค่อยจะเป็นไปอย่างที่หวังเอาไว้ โดนกดดันจนไมเกรนขึ้น มีแต่เรื่องซวยๆเกิดขึ้นภายในเดือนเดียว ทั้งเกิดอุบัติเหตุเอย เครื่องมือหากินเสียเอย ต้องเสียเงินไปเป็นก้อน แต่รายได้กลับน้อยแสนน้อย แทบไม่พอจะยาไส้
สรุปสั้นๆเลยก็คือ "เจอปัญหา จนฟุ้งซ่าน เลยมาหาที่ระบาย" ซึ่งผมเองไม่รู้จะไประบายอะไรกับใคร ระบายกับคนใกล้ตัว ก็เขานั่นแหละเป็นคนกดดัน จะไประบายปรับทุกข์กับเขา ว่าโดนเขากดดันก็ใช่ที่ จะไประบายหน้าเฟซบุค ก็โดนว่าอีกว่า เรื่องของคนสองคน เอาไปประกาศ คนอื่นเขาไม่รู้เรื่องด้วย เขาจะช่วยอะไรได้ (ซึ่งความจริงผมมองว่าช่วยได้มากเลยนะ ความจริงแล้ว คนที่ท้อจริงๆ ส่วนมากเขาไม่ต้องการอะไรหรอก ขอแค่คำปลอบใจเล็กๆน้อยๆก็ยังดี ถึงคำปลอบใจนั้นจะมาจากเพื่อนที่พูดส่งเดชออกมาก็เถอะ ก็ยังดีกว่าเก็บกดอยู่กับตัวเองตลอดเวลา รอวันระเบิดออกมา) อยู่ดีๆไอ้บล๊อกนี่ก็แวบเข้ามาในหัวว่า "เออ เมื่อก่อนเคยสมัครบล๊อกทิ้งไว้นี่หว่า เอาล่ะวะ อยากเขียนอะไรก็จะเขียนแม่งลงในนี้ล่ะ ใครจะอ่านไม่อ่าน ไม่สนใจ ขอแค่ได้เขียน ในสิ่งที่อยากเขียนก็พอแล้ว" สุดท้าย ก็เลยลงมือเริ่มต้นเขียนจนได้
รายทางคืออะไร? ทำไมต้องชื่อนี้?
มันเป็นสิ่งที่ผมอยากจะทำมานาน แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ทำซักที....ไม่สิ อันนี้มันข้ออ้าง ต้องบอกว่า ไม่ยอมลงมือทำซักที โดยหาข้ออ้างมาสารพัด ทั้งเรื่องไม่มีเงิน (ซึ่งก็ไม่มีจริงๆ) แต่ถ้าตั้งใจจะทำจริงๆล่ะก็ ขยันอีกซักหน่อย คงหาได้ไม่ยาก ตัวผมเอง ยังละทิฐิตัวเอง ที่ตั้งใจจะหาเงินในแบบของตัวเองทิ้งไปไม่ได้ ทั้งๆที่ตอนนี้มีเวลาเหลือเฟือ ทั้งเรื่องพะวงถึงคนข้างหลัง (อันนี้ยังหาวิธีแก้ไม่ได้แฮะ ถ้าหนีไปคนเดียวนี่ เป็นเรื่องแน่ พาไปด้วยก็เป็นเรื่องอีกเหมือนกัน มองเห็นปัญหาตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลย ฮ่าๆ)
สิ่งที่ผมอยากจะทำจริงๆคือ ออกเดินทาง เดินทาง เดินทาง แล้วก็เดินทาง ไปอยู่กับชาวบ้านในแต่ละท้องถิ่นซักระยะ ซึมซับวัฒนธรรม ความเป็นอยู่ วิถีชีวิต แล้วกลับมาเขียนหนังสือสักเล่ม จากนั้นก็ออกเดินทางไปที่อื่นต่อ
ก็เลยจั่วหัวไว้แบบนี้ก่อน เอาการเดินทางระยะสั้น ใกล้ๆไปก่อนละกันนะ ฮ่าๆ
ขับมอเตอร์ไซค์มองข้างทาง ซึมซับธรรมชาติบ้าง อยากจอดก็จอด อยากแวะกินอะไรก็แวะ ไปตามรายทางนี่แหละ ขับไปเรื่อยๆ โดยไม่ต้องมีจุดหมาย ไม่ต้องมีแผนที่ ไปหาเอาข้างหน้า ความสุข ความสนุก มันอยู่ตรงหลงทางนี่แหละ
ตอนนี้นี้อาจจะยังไม่มีการเดินทางอะไรมานำเสนอให้ทุกท่านได้ชมนะครับ แต่ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวไว้ด้วย ขับรถเที่ยวกิ๊กๆก๊อกๆ ก็จะเอามาแบ่งปันประสบการณ์เล็กๆน้อยให้อ่านกันนะครับ เผื่อว่าสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ผมได้แบ่งปันให้ทุกท่านได้อ่านกันจะเป็นประโยชน์บ้าง
สุดท้ายนี้ ต้องขอกราบขอบพระคุณทุกท่านที่สละเวลาอ่านข้อความที่ผมบ่นมาซะยืดยาวครับ
ด้วยความนับถือ
Natthabong
